Ιπποκράτης

Όλοι γνωρίζουν τον όρκο του Ιπποκράτη που δίνει
ο κάθε νέος γιατρός στο ξεκίνημα
του ιερού του λειτουργήματος.
Πόσοι όμως γνωρίζουν τι ακριβώς λέει αυτός

ο περίφημος όρκος;



Ορκίζομαι εις τον Θεόν Απόλλωνα τον Ιατρόν και εις τον Θεόν Ασκληπιόν και τήν Ύγείαν καί τήν Πανάκειαν, και επικα­λούμενος τήν μαρτυρίαν όλων των θέων και των θεαινών, ότι θα εκτελέσω, κατά τήν κρίσιν μου και όση μοι δύναμις, τόν όρκον τοΰτον και τήν συμφωνίαν ταύτην, να θεωρώ μεν τόν διδάσκα-λόν μου, είς τήν Ιατρικήν τέχνην, ίσον προς τους γονείς μου και κοινωνόν τοΰ βίου μου, και όταν έχει ανάγκην χρημάτων, νά μοιράζωμαι μαζί του τα ιδικά μου. Και τα νενομισμένα νά τοΰ οφείλω και τους άρρενας έκγόνους αύτοΰ, ϊσους προς αδελφούς μου νά θεωρώ, και νά τους διδάξω τήν τέχνην ταύτην, έάν άπαιτηθη νά μάθουν, άμισθί, άνευ άλλης συμφωνίας. Νά διδάξω, δέ, τά προκαταρκτικά και τά ε Ιδικά μαθήματα καί, έν γένει, όλας τάς Ιατρικάς γνώσεις, είς τους υίούς μου και έίς
τους υίούς τοϋ διδασκάλου μου και εις τους προς τοΰτο εγγε­γραμμένους μαθητάς μου, οϊτινες προηγουμένως, θα όμόσουν τόν Ιατρικόν όρκον, είς ούδένα δέ άλλον.
Νά χρησιμοποιώ δέ τάς θεραπευτικάς δίαιτας προς ώφέ-λειαν των πασχόντων, όσο δύναμαι και ως κρίνω ορθόν, νά απο­φύγω δέ πάσαν βλάβην και άδικίαν.
Και νά μή χορηγήσω είς ούδένα δηλητήριον θανατηφόρον, όταν τοΰτο μού ζητηθή, ουδέ νά συστήσω ύπόδειξιν τοιαύτης (ρύσεως, παρομοίως δέ, νά μή εμπιστευθώ εις έγκυον έκτρωτικόν τι μέσον. Θά διατηρώ άγνήν και άσπιλον και την ζωήν και τήν τέχνην μου.
Ούτε θά κάμω χρήσιν νυστερίου είς τους πάσχοντας έκ λιθιάσεως, αφήνων τήν έργασίαν ταύτην εις τους χειρώνακταςτης τέχνης.
Εις όσας δέ οικίας κι' αν μεταβώ, νά εισέλθω προς όφελος των πασχόντων, μακράν πάσης εκουσίως προκαλούμενης βλάβης και φθοράς, παντός είδους, αλλά καί γενετησίων πράξεων μέ άνδρας καί γυναίκας, ελευθέρους ή δούλους.
Περί όσων δέ, κατά τήν διάρκειαν τής θεραπείας, ήθελον ίδει ή μάθει ή καί έκτος των επαγγελματικών ασχολιών, κατά τήν καθημερινήν ζωήν των ανθρώπων, περί των οποίων έπ' ούδενί λόγω πρέπει νά λεχθή τι είς τους έξω, θά σιωπώ περί αυτών, έχων ως αξίωμα ότι ταύτα πάντα πρέπει νά μένουν μυστικά.
Τόν όρκον, λοιπόν, τούτον τηρών καί μή παραβαίνων, άς έχω βοηθόν δι* όλην μου τήν ζωήν καί είς τήν τέχνην ίνα έκτι-μώμαι εσαεί παρ' όλων τών ανθρώπων, έάν δέ τόν παραβώ καί έπιορκήσω, άς πάθω τά ενάντια τών ανωτέρω ευχών.



Ο Ιπποκράτης είπε

Ανάμεσα στη φιλοσοφία και στην Ιατρική, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά.
Όσοι γιατροί είναι και φιλάνθρωποι, είναι ερωτευμένοι με την επιστήμη τους.
Δεν είναι καθόλου απρεπές όταν ένας γιατρός,
αμφιβάλλοντας για την περίπτωση ενός αρρώστου
του και ευρισκόμενος σε αβεβαιότητα, προσκαλεί
κι άλλους συναδέλφους του, για να εξετάσουν από
κοινού τον άρρωστο και να συνεργαστούν για την
εφαρμογή της καλύτερης θεραπείας.
Προκείμενου να καθορίσει την αμοιβή του, ο
γιατρός πρέπει να λαβαίνει υπόψη του την οικονομική κατάσταση του ασθενούς και να μη ζητάει ποσά υπέρογκα και με τρόπο απάνθρωπο.
Δεν πρέπει να απασχολεί τον γιατρό η αμοιβή του, αλλά η διατήρηση της καλής του φήμης.

Μερικές φορές, να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου
δωρεάν, φέρνοντας στον νου μια προηγούμενη
ευεργεσία ή μια τωρινή ικανοποίηση. Γιατί όπου
υπάρχει αγάπη ανθρώπου, υπάρχει και αγάπη
τέχνης. Γιατί μερικοί ασθενείς, μολονότι ξέρουν
ότι η κατάσταση τους είναι σοβαρή,
ξαναβρίσκουν την υγεία τους απλώς και μόνο
από την ευχαρίστηση που νιώθουν με την
καλοσύνη του γιατρού.